|
DESTPÊK
Bûbê Eser:
Gilî û gazin!
ADAR JIYAN:
Mirov tevlî mafên xwe ji dayik dibin
EHMED HUSEYNÎ:
Xwe amade bike!
CÎHNAN ROJ:
Pêsîrên mar pê de vedayî!
MARCEL PROUST:
Mirina Baldassare Silvande
ADAR JIYAN:
Av di miskaran de nasekine
HELÎM YÛSIV:
Wêjeya Kurdî li rojavayê Kurdistanê
EHMED HESO:
Xewna te ya şêrîn
BÊWAR IBRAHÎM
Qamişlo
KONÊ REŞ
Nameyek ji Kamîranê Haco re
YOUNIS ELHEKIM:
Rêvingî, Bîranîn û Mirin
MIZGÎN MEHMÛD:
Kulîlka evînê
M. NUREDDIN YEKTA:
Hesreta Kurdistanê
KEMAL NECÎM:
Riwê te
CÎHNAN ROJ:
2 helbest
CANKURD:
Bo Turkan
EDÎTOR
ERŞÎV
KURDÎ
EREBÎ
LÊGERÎN
PIRTÛKA MÊVANAN
LÎNK
E-KERT
NÛÇENAME
METEOROLOJÎ
CHAT
SMS
WERGER
E-MAIL
NAVNÎŞAN
ALÎKARÎ
KURDISHMEDIA
KURDISTANICA
ENSTÎTUYA KURDÎ
MALPERA LÊGERÎNÊ
|
 |
Pêsîrên mar pê de vedayî!
Cîhan Roj
(cihanr@hotmail.com)
Stêr li rû azman wek xalên li ser pêsîran, hiş, li
wî, devê zarokek ê bi birîn; çiqas serî ber bi jor ve bilind dikir bistiyê
darê qasî luleyek bi xem li piş stuyê bi pirç cî dida xwe.
Xwêdan li hinarikên rû ji kaniyên Bîngolê sartir. Dest li tetika tiving sor
dibû. Destê tirsê di nava dil de cî dida xwe; jan, tirs, tirîjên gund ên vemirî.
Hevalên wî bi qasî pênc mêtroyan bi tevî cerdewanan her yek jê kevirek
pûç hemî pûş û darikên bê dianî bi pişt berhev dikirin. Gotin lê loda aşîtê ku
hew dengek bi yekî biketiba dê ew biqiriya: "Sareee
li min!Van bistiyên daran emena
wêne: Rojev
min birin, ezê xwe bikujim, dayêêê, niha ew kesên
ku
te çîrokên wan ji me re digot niha tirsa wan li stuyê min bûye kapê
mirinê...."!
Xîçek kevir datanî ser lingên diricifîn. Cixare derxist,
wek gez li nanek tenûrên Qersê ên germ bide, tûtin da ber gezan! Ji êvarî de saw
lê giran bûbû: Yekî jê re gotibû, bi xwedê tu bi eslê xwe Kurd
î. Reng li wî guheribû parçeyek hewrê reş ê li pêş bê tofanê. Di bin çavan de li
herkesî nihêrîbû û bi pistepist, "Bila kes nizanibe,dê min bişînin qereqola
ciyê sirgûnan" ; gotibû. Kurdên beriya salan ku piştî bes çêr û dijûnan
dikirin dil li wan fireh dibû. Her çêrek dihat pêl li dilê wî dida û vedikiþiya:
"Hey keyayê bênamûs, ku te cerdevanî di gund de da destpêkirin
wê çaxê te bes bidîta,oriiisppîî..!"
Gere di her gundî de ji bîstî kêmtir cerdevan tunebûya. Di
Difnê de sêzdeh cerdevan hebûn ji Heskîf her êvarî heft heb ji leşker
dihatin. Ê wî şeva pêşî bû. Serekê deh leşkeran dizanibû ew Kurd e. Bi henaseya
henekan ew bi tenê şandibû bin darê. Dar, geh marek reşê dirêj geh dengên peritî
geh di dilqê mêrê şevê de... Goştî milan dicût,tiving di dest de
lablabik... Devê lûleyê difnikê bêvil sar dikir... Siltan li şaneşînê li reşê wî
dinihê rî. Navbeyna wî û Silatan bi qasî Çar bejnan bû. Siltan
rahişt tenekeyek kend ta tê de hebû avêt dengê tenekeyê li bin
çengê wî bû topa asîman... Serdeverû xwe avêt ser kevir, bi nalînek kûr re çav lê
çûn ava.
Destê sibehê hemî cerdevan û leşkeran bi selexaneyên vala çek li pişt belav
dibûn. Dihat gotin ku du hezar derb beredane. Ji cerdewanan jê gelekan digot, "Pa
weleh ku perdeya hewayê hebûya wê biçiriya..!"
Deh roj guherîna hewayê dabûnê. Li gund birîn jê re bûbûn nîşana
serbilindiyê, "We heval bidîtana, wek xezalan geh li wir geh li vir, ku min
bixwastiba dê min çend heb ji wan bikuşta! Ji bo ku ez û ew rast li hev neyên
min xwe di zinarek de avêt" ; digot...Diya wî bi axîn karê xwe dikir. "Ez
çi dizanim, guhanên şer ji çiyayên bê binî de diherike ,her kes li gor dilê xwe
pê dimije...."
|
|
Heger rexn yan nerînên te li ser vê berhemê hebin, ji kerema xwe re
wan di GUFTÛGOYA
malperê de binîvisîn yan jî di rêya EMAILê re
ji me re rêke.
|
|
